Over de Styx

Onlangs droomde ik, dat ik met twee wat oudere vrienden op een terrasje zat te genieten van de late middagzon. Plotseling vroeg een van hen of ik iets wilde vertellen over de reis die we na de dood maken. Voor ik kon reageren, werd ik wakker. Jammer, want in werkelijkheid krijg ik die vraag zelden, terwijl het antwoord zo belangrijk is.

Lang geleden legden de Grieken een obool in de mond van gestorvenen. Ze geloofden dat de doden met dat zilveren muntje Charon konden betalen, de oude veerman die de doden over de Styx zette. Deze rivier scheidde de wereld der levenden, van die van de gestorvenen. Had een dode geen veergeld, dan vond hij geen rust, maar bleef hij ruim honderd jaar aan de oever dwalen. Volgens mij is de obool een beeld voor onze herinneringen en gedachten. Zolang we leven, doen we ervaringen op, kunnen we over onze waarnemingen nadenken en herinneringsbeelden opbouwen. Vraag je iemand naar een ervaring die hij jaren geleden had, dan kan hij die oproepen en vaak tot in detail voor zich zien.475px-charon_by_dore

Hoe omvangrijk onze herinneringen zijn, ontdekte ik tijdens een bijzondere ervaring in mijn studietijd. Vlak voor ik ontwaakte, stapte ik een ruimte binnen waarin mijn hele leven in driedimensionale filmbeelden stond opgesteld. Ik kon een film instappen en een gebeurtenis opnieuw beleven. Eenmaal wakker, was ik verrast over de rijkdom aan details waarover ik kennelijk onbewust beschikte. De ervaring zelf begreep ik pas jaren later.

Na het sterven, komt er een moment waarop we buiten al die herinneringen komen te staan. We kijken dan naar hetgeen we in het verleden opbouwden, zoals we nu naar de volle Maan kijken. Daarom ben ik die sfeer de Maansfeer gaan noemen. Het is de eerste planetensfeer die we na ons sterven passeren. Volle Maan doet me denken aan de zilveren obool die de Grieken af moesten geven, of aan een brood dat gegeten wordt. Het zijn beelden die illustreren dat we iets achter moeten laten. Zowel ons dode lichaam, als onze herinneringen en gedachten. Pas daarna kunnen we voort.

In het boek Chymische Hochzeit beschrijft Christian Rosencreutz zijn inwijdingsweg. Op de tweede dag van zijn tocht komt hij bij een splitsing. Niet wetend welke weg hij zal kiezen, eet hij wat en werpt hij een witte duif wat brood toe. Een op de loer liggende raaf probeert de vogel haar hapje af te nemen. Daarop vlucht de duif, met haar vijand in haar kielzog. Rosencreutz rent net zolang achter beide vogels aan, tot hij de raaf verdrijft. Door de duif te verlossen, kiest hij een weg.

Wat vertellen die beelden ons?

Als je je herinneringen verliest, valt je opgebouwde identiteit weg. Zonder toekomstbeeld strekt een desolate eeuwigheid zich voor je uit. Is dit de honderdjarige dooltocht langs de Styx waarvoor de Grieken vreesden? Het woord Styx betekent ‘haat jegens anderen’. De dolende doden komen daar niet overheen. Rosencreutz toont dat onbaatzuchtige liefde ons de kracht geeft in beweging te komen en een toekomst te kiezen. Zijn intuïtieve keuze dankt hij aan een invoelend hart en goede wil.


Meer weten: In Leiderschap: vroeger en nu lees je meer over het doel van inwijdingswegen. Goed leiderschap was altijd al van essentieel belang. In onze tijd gaat het erom dat we leren om leiding te geven aan ons eigen denken, voelen en streven. De centrale vraag daarbij is: Hoe overbrug ik de Styx in mij?
Willen we de toekomst sociaal vormgeven, dan zullen we die Styx moeten passeren. Meer hierover lees je in Hoe we met magie de wereld veranderen.
Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, levenskunst, mythen en magie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s