Naar een ruimer bewustzijn

Tussen de wereld waarin wij leven en die van de ongeborenen en gestorvenen gaapt een diepe kloof. Wil je haar overbruggen, dan moet je je bewustzijn verruimen. In alle tijden en culturen kende men mensen met zo’n verruimd bewustzijn. Zelfs hier en nu zijn er mensen die iets van het leven aan gene zijde hebben ervaren.

Als driejarige raakte ik mijn moeder kwijt. Al spelend was ik onder kledingrekken doorgekropen en buiten terechtgekomen. Ik vond de ingang van de winkel niet terug en liep huilend rond. Een ijsverkoopster op de hoek kreeg medelijden. Ze gaf me een ijsje en vroeg me bij haar te wachten, tot mijn ouders me vonden. Het is een herinnering die uitspringt boven de sluier die de rest van mijn vroege jeugd bedekt. Zo’n schokkend herinneringsfragment heeft iedereen wel. Tegelijkertijd dragen jonge kinderen nog herinneringen mee uit de periode voor hun geboorte. Zelfs nu nog herinner ik me flarden van die tijd. Helaas verbleekte het merendeel van die herinneringen voor ik de taal goed machtig was en mijn ervaringen kon ordenen.

De duisternis van de dood is zo mogelijk nog dieper. Vroeger geloofde men dat een stervende de geest gaf, waarna alles wat hem eerder bezielde zijn aardse behuizing verliet. Waar ziel en geest vervolgens heengaan, onttrekt zich aan onze waarneming. Wie kan er getuigen van zijn belevenissen achter het loden gordijn? Velen geloven dat de dood ons bewustzijn uitdooft. Anderen vrezen dat de ziel die de poort van de dood uitvaart in vagevuur en hel verzeilt. Weer anderen geloven in een spiraal waarin leven en dood slechts fasen zijn die elkaar opvolgen.

En toch. De afgelopen decennia ontwaakten er mensen uit een klinische dood. Zij getuigden van buitenzintuigelijke waarnemingen die niet in geregistreerde hersenactiviteiten waren uitgemond. Zulke BDE’s (bijna-doodervaringen) roepen vragen op. De antwoorden die wetenschappers hierop geven, lopen sterk uiteen. Sommigen opperen de mogelijkheid van een bewustzijn na de dood. Anderen zijn van mening dat biochemische processen tot lichtverschijnselen hebben geleid. Zonder een materiële drager in de vorm van hersenen kan er in hun ogen geen bewustzijn zijn. Wetenschappers zijn er dus nog niet uit. Laten we daarom eens kijken naar het effect van een BDE op degenen die het overkwam.

Net als elke crisis schudt een BDE alle krachten van de ziel dooreen. Hij plaatst het denken voor raadsels, roept heftige gevoelens op en kan de wil nieuwe impulsen geven. Er is ook een groot verschil. Bij een BDE betreed je onbekend terrein. Dit heeft tot gevolg dat het lastig is om je ervaring te plaatsen, te begrijpen en met anderen te delen. Bij crises ten gevolge van ontslag, echtscheiding of een ernstige ziekte kun je je verhaal bij vrienden en verwanten kwijt. Vrijwel iedereen heeft wel een ervaring die op de jouwe aansluit. Bij een BDE is dat niet het geval. Eigenlijk kun je alleen een gesprek over een BDE hebben met een luisteraar die zich inleeft, geduld heeft en over zoveel fantasie beschikt dat hij zich beelden kan vormen bij jouw verhaal.

BDE’s en herinneringen aan het ongeboren zijn, schenken ons glimpen van een leven aan gene zijde. Een volledig overzicht krijg je pas als de gordijnen die het aardse leven tot een lijnstuk beperken, openschuiven. Dan blijkt dat geboorte en dood slechts drempels zijn in de cirkel van het leven. Vroeger noemde men dit een hemelreis.  Doordenk je die ingrijpende ervaring, dan schenkt ze je de herinnering aan wat ooit was en een voorschouw van wat komen kan.

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, crises en conflicten en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s