Naar een ruimer bewustzijn

Tussen de wereld waarin wij leven en die van de ongeborenen en gestorvenen gaapt een diepe kloof. Wil je haar overbruggen, dan moet je je bewustzijn verruimen tot voor je eerste herinneringen of voorbij de poort van de dood. Andere tijden en culturen verhaalden hierover. Ook in het hedendaagse westen zijn er steeds meer mensen die van een verruimd bewustzijn getuigen. 

In een grote kledingzaak in Rotterdam raakte ik mijn moeder kwijt. Al spelend was ik onder kledingrekken doorgekropen en buiten terechtgekomen. Ik kon de ingang van de winkel niet meer vinden en liep huilend rond, tot een ijsverkoopster op de hoek medelijden met me kreeg. Ze gaf me een ijsje en vroeg me op de stoep te wachten, tot een van mijn ouders me vond.

Zulke schokkende jeugdherinneringen heeft iedereen wel. Ze springen uit boven de sluier die de rest van je vroege jeugd bedekt. Wil je meer over je eerste levensjaren weten, dan zul je dit aan anderen moeten vragen. Maar ook hun kennis is begrensd. Over de ervaringen die je voor je geboorte beroerden, tasten ook zij in het duister. De nevelen die het gewone bewustzijn begrenzen, trekken zich pas terug, als je je beelden van een hiervoormaals herinnert. Soms hebben jonge kinderen zulke herinneringen, maar vaak verbleken die voor ze de taal goed machtig zijn en hun ervaringen kunnen ordenen.

De duisternis achter de poort naar de dood is zo mogelijk nog dieper. Wie kan er nu getuigen van zijn belevenissen achter dit loden gordijn? Vroeger zei men dat een dode de geest had gegeven. Kennelijk geloofde men dat alles wat de dode eerder had bewogen en bezield, zijn lichaam had verlaten. Waar ziel en geest na het sterven blijven, onttrekt zich echter aan onze gewone waarneming. Velen geloven dat het bewustzijn met de dood verdwijnt. Anderen vrezen dat een ziel die de mistige poort van de dood uit zeilt, nooit meer verkwikt het licht zal zien, tenzij ze door God zelf is uitverkoren. Weer anderen geloven in een spiraal waarin leven en dood fasen zijn die op elkaar volgen. De ringen van de spiraal worden wijder en het bewustzijn ruimer, als het karma daar aanleiding toe geeft.

Tegelijkertijd kwamen er de afgelopen decennia steeds meer getuigenissen van mensen die na een klinische dood ontwaakten en anderen hun bijzondere ervaringen vertelden. Ze getuigden van buitenzintuigelijke waarnemingen, die niet in hersenactiviteit uitmondden. Zulke bijna-doodervaringer (BDE’s) roepen vragen op. De antwoorden die wetenschappers hierop geven, lopen sterk uiteen. Sommigen opperen de mogelijkheid van een bewustzijn voorbij de grenzen van de dood. Anderen zijn van mening dat biochemische processen tot de lichtverschijnselen hebben geleid en dat er zonder een materiële drager in de vorm van hersenen, geen bewustzijn kan zijn. We kunnen dit getouwtrek van wetenschappers ook laten rusten en in plaats daarvan naar het effect van een BDE kijken op degenen die het overkwam.

Net als elke crisis schudt een BDE alle krachten van de ziel dooreen. Hij plaatst het denken voor raadsels, roept heftige gevoelens op en kan de wil heel nieuwe impulsen geven. Er is ook een groot verschil. Bij een BDE betreed je onbekend terrein, wat betekent dat maar weinigen je ervaring delen. Dit heeft twee belangrijke consequenties. Allereerst kan een ‘ervaringsdeskundige’ zijn ervaring daardoor maar moeilijk plaatsen en begrijpen. Ten tweede is het lastiger er met anderen over te praten waardoor hij zijn ervaring minder makkelijk verwerkt.

Ben je net ontslagen, lig je in echtscheiding of heb je net te horen gekregen dat je een ernstige ziekte onder de leden hebt, dan kun je daar met anderen over praten. Vrijwel iedereen heeft ervaringen die op de jouwe aansluiten en kan zich daardoor min of meer in je situatie inleven. Een BDE is echter zeldzaam, wat het veel lastiger maakt haar met anderen te delen. Eigenlijk kun je alleen een gesprek over een BDE hebben met een luisteraar die zich inleeft, geduld heeft en over de fantasie beschikt om zelf beelden te vormen bij wat hij hoort. Mist hij die drie vaardigheden, dan kan het niet tot een goede uitwisseling komen.

Bij een BDE schuift het gordijn voor het hiernamaals even open, waardoor iemand een glimp opvangt van een leven na de dood. Op een vergelijkbare manier kunnen jonge kinderen ons vertellen over hun voorgeboortelijke bestaan. Er zijn echter ook ervaringen waarbij de gordijnen aan weerszijden stapsgewijs wegschuiven en er geleidelijk een cirkel zichtbaar wordt, die het aardse leven weer met het leven aan gene zijde verbindt. Geboorte en dood blijken dan drempels, waarover je van de ene bestaansvorm in de andere stapt. Die ervaring ben ik een hemelreis gaan noemen. Het is de meest ingrijpende belevenis van mijn leven, een crisis die me herinneringen schonk aan wat ooit was en een voorschouw van wat komen kan. Zo weet ik uit ervaring dat de dood geen einde is, maar een nieuw begin. Tegelijkertijd besef ik hierdoor dat ons bewustzijn zich inderdaad kan verruimen.

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, mythen en magie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s