Levensvisie

Heb je je weleens afgevraagd waarom mensen hun kindertijd de gelukkigste tijd van hun leven noemen?

Ik denk dat dit komt omdat jonge kinderen nog volledig in hun omgeving opgaan. Als ik mijn kleinkinderen observeer, merk ik hoe intensief ze alle indrukken in zich opzuigen en daar direct naar handelen. Ook volwassenen kunnen zich in sport en spel, hobby’s of geliefde werkzaamheden verliezen. Dat ze tijdens dit zelfverlies heel gelukkig zijn, realiseren ze zich pas later.

Zo gauw je gaat nadenken, splitst de eenheid zich en kom je als individu tegenover je omgeving te staan. Toch kunnen ook denkers zichzelf verliezen. Dat ervoer een goede vriend tijdens een toeristenvlucht boven de Grand Canyon. Hangend boven het landschap verloor hij onverwacht zijn zelfgevoel. Het was een misselijk makende ervaring, waarin hij tijdloos met het ondoorgrondelijk goddelijke samenviel. Die piekervaring ligt tientallen jaren achter hem en blijft tegelijkertijd actueel. Door er over na te denken, kaderde hij de gebeurtenis in begrippen en hervond hij zijn positie als individu. Dat de ervaring daarmee ook iets van zijn magie verloor, nam hij voor lief.

Als kind ging je de wereld geleidelijk steeds beter begrijpen. Je leerde nee te zeggen, je af te zetten en af te zonderen. Door dit te doen, verwierf je stap voor stap meer vrijheid. Kennis, vrijheid en afzondering trokken samen op. Begrippenkaders bouwden stevige muren tussen ‘zelf’ en ‘omgeving’, individualisme verdrong saamhorigheid. Ongenood verschenen nu ook isolement, verdriet en ongeluk op het toneel. Staan de muren van je huis eenmaal stevig, dan vraagt het tijd en aandacht om daar bressen in te slaan die de levendige verbinding met de buitenwereld herstellen. De huidige behoefte aan onthaasten en de belangstelling voor mindfulness wijzen erop hoe breed de behoefte aan werkelijk contact is.

Ik denk dat de verworven vrijheid heel goed hand in hand kan gaan met nieuwe vormen van gemeenschappelijkheid. Door je al handelend met je omgeving te verbinden, ervaar je geluk. Door vervolgens over je ervaringen na te denken, groeit je (zelf)kennis. Dat maakt het mogelijk om bewust vanuit je waarden te handelen. Dankzij die afwisseling ontstaat er een ademende relatie met de buitenwereld. Je hebt dan als het ware deuren en vensters in je huis gemaakt, die je naar believen kunt openen en sluiten. Wil je hier meer over weten, klik dan door naar artikelen.

Ben je benieuwd naar de relatie tussen mijn levensvisie en mijn blogs, klik dan door.