Learn to Change the World

In Frankrijk was het tot voor kort geel tegen groen. Terwijl de groene elite over het einde van de wereld praatte, maakten de dragers van gele hesjes zich zorgen over het einde van de maand.  Het lijkt erop dat de toezeggingen van Macron de eerdere uitbarstingen van geweld hebben beteugeld, maar het voorbeeld illustreert hoe makkelijk groepen mensen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Als wederzijds begrip ontbreekt, nemen emoties het roer over en dreigt escalerend geweld.

Dit op elkaar botsen van partijen is voorspeld door Rudolf Steiner (1961 – 1925), de geestelijke vader van het vrijeschoolonderwijs. Volgens hem leven we in een tijd waarin we ons bewust worden van onze wilsimpulsen. Observeer je de krachten in je wil, dan ervaar je al gauw hoe gelaagd dit terrein is. Naast fysieke behoeften aan eten, kleding en onderdak heb je vast ook toekomstwensen met een bredere scope. Misschien zet je je in voor de voetbalclub of voor de school van je kinderen, anders wel voor het milieu, asielzoekers of cultuur. Waar het primaire fysieke behoeften betreft, lijken we op elkaar en is het de kunst om de schaarse middelen goed te verdelen. In onze toekomstwensen verschillen we enorm. Gelukkig maar, want dankzij die rijke schakering bouwen we de diversiteit aan voorzieningen op waarvan we allemaal de vruchten plukken. Tot zover de theorie. Nu nog de praktijk. Ervaring leert dat we helaas niet bereid zijn om schaarse goederen broederlijk te delen. En de vrijheid die we zelf zo lief hebben, gunnen we anderen vaak niet.

Zette Steiner zich daarom in voor een vernieuwing van het sociale leven? Na de bloedige eerste wereldoorlog werd dit in elk geval een belangrijk thema voor hem. Daarom plantte hij deze sociale vernieuwingsimpuls ook in de zielen van de leraren van de in 1919 opgerichte Waldorfschool. Hij vond opvoeding en onderwijs belangrijk, omdat we daarmee indirect de wereld omvormen. Kinderen groeien op. Zijn ze volwassen, dan vormen ze hun omgeving om. Willen we dat ze de wereld een sociaal karakter geven, dan is het belangrijk dat hun opvoeders niet op routines varen, maar opvoeding en onderwijs waar mogelijk tot leven wekken. Hoe je dit kunt doen, lees je in mijn artikel onderwijs tot leven wekken.

Dat artikel is de vrucht van mijn eigen vallen en opstaan. Oefenend leerde ik onverwachte, innerlijke weerstanden kennen. Tegelijkertijd merkte ik dat ik door oefenen de kloof dichtte tussen de plannen van mijn hoofd en de verlangens van mijn lijf. Zo ontstond er geleidelijk een verbinding tussen beide tegenpolen. Een ritmische, vloeiende overgang tussen de waarden van hoofd en lijf, die eerder op elkaar botsten. Wat ik zodoende op microniveau verwierf, bleek ook in contacten met anderen bruikbaar.

Willen we de toekomst sociaal vormgeven, dan vraagt dit om interesse en compassie, om moed, enthousiasme en initiatief. Gaandeweg ontstaat er dan een ademende relatie tussen het eigen ik en het ruimere wij. Deze thematiek werk ik uit in een (digitaal) boek dat uitkomt bij het 100-jarig bestaan van de Waldorfscholen in september 2019.

Vragen, suggesties en reacties zijn van harte welkom via mijn emailadres peripatos@kpnmail.nl.

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, crises en conflicten, emoties hanteren, levenskunst, sociale kunst, tweedeling ziel, samenleving, Waldorf 100 en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s