Vrede voor mensen van goede wil

Over sterren, over zonne, zachtjes gaat Maria’s voet. Dit begin van een adventslied speelde in de aanloop naar Kerst regelmatig door mijn hoofd. Een kosmische Maria schrijdt erin voort, een lieflijke oermoeder zoals Rafael haar in zijn Sixtijnse Madonna weergaf. De tederheid die in tekst en beeld is uitgedrukt, contrasteert met het kille kwaad dat zich volgens de evangelist Mattheus rond de prille moeder en haar kind samentrekt.

437px-RAFAEL_-_Madonna_Sixtina_(Gemäldegalerie_Alter_Meister,_Dresden,_1513-14._Óleo_sobre_lienzo,_265_x_196_cm)FXD

Sixtijnse madonna, Rafaël, ca 1513

In mijn vorige column beschreef ik dat de in het Paradijsspel uitgebeelde verleiding de proloog vormt voor het daarop volgende Kerst- en Driekoningenspel. In het rustieke Kerstspel bezoeken herders het pasgeboren kind. In het van onheil zwangere Driekoningenspel betreden wijze koningen het toneel. Een ster wees hen de weg naar de pasgeborene die ze eer wilden bewijzen. Aan het hof van koning Herodes vroegen ze naar de geboortestad van dit bijzondere kind. Daar hoorden ze van Schriftgeleerden dat ze het kindeke in Bethlehem zouden vinden. Al snel bleek Herodes’ kwade wil. Hij wachtte niet lang en stuurde zijn soldaten op het slaperige stadje af. Liet hen alle baby’s en dreumesen vermoorden. De volgorde van de drie Oberufer Kerstspelen illustreert dat het Kerstkind in een luwte tussen verleiding en verschrikking op aarde komt.

Die kwetsbare positie van het kerstkind stond me voor ogen toen ik vrijdag voor Kerst werd geïnterviewd. Mijn gesprekspartner had eerder dit jaar mijn voordracht over sociale kunst bijgewoond. Wat ik toen vertelde, vormde de aanleiding voor dit interview waarin het thema opstandingskracht centraal stond.

Aan de hand van de crisis die in erotiek voor gevorderden is aangestipt, vertelde ik hoe de val in het diepe vaak het einde vormt van een hellend vlak waarin angst en verleiding de hoofdrol spelen. Er waren indertijd valide redenen waarom ik mijzelf, mijn studie en vriendschappen ging verwaarlozen. Maar van het een kwam het ander. De combinatie van ellende verleidde me tot te veel drank. Tot ik mezelf op een avond plotseling door de ogen van anderen zag. Dit spiegelbeeld wekte zoveel afschuw op, dat zich in mijn ziel een afgrond opende waaruit wrok en haat zich woest een weg omhoog baanden. Zo’n onverwachte confrontatie met jezelf is heftig. De gifpijlen van de haat kunnen zich op jezelf, maar ook op anderen richten. Op een medemens, een zondebok, zelfs op God.

Weinigen beseffen dat die afgrond in onze ziel het geboortekanaal van ons geesteskind is. In pijnlijke weeën baren we het wezen dat Grieks sprekenden rond het begin van onze jaartelling de oude Eros noemden. Dit is de Liefde die zijn vleugels naar de toekomst uitslaat, chaos ordent en het eigen beperkte ik weer met de ruimere wereld verbindt.

De geboorte van dit geesteskind lijkt nog het meest op een uitademing. Het vraagt het vermogen om de aandacht van je gebrekkige zelf af te wenden en vol goede wil op je omgeving te richten. De schaamte om het afschuwwekkende spiegelbeeld verdwijnt daar niet mee, maar door constructief aan de slag te gaan, krijgen we hulp en komen we onze gebreken stap voor stap te boven.

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, kringloop van het jaar, mythen en magie, sociale kunst en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Vrede voor mensen van goede wil

  1. Nelle zegt:

    Dag Annemarie, dank voor je openhartige verhaal! Aan het eind, als we – zoals je schrijft – hulp krijgen, word ik nieuwsgierig en ik denk dan: ‘ga eens verder, maak dit nu eens expliciet’. Want je verhaal is niet af, denk ik. De hulp komt niet zomaar, alleen door je vol goede wil op je omgeving te richten. Daarom mijn vraag: moet ik dit einde als een cliffhanger beschouwen of als een einde?
    Een heel mooi 2018!
    Veel groeten,
    Nelle Amons

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een goede vraag, Nelle! Hulp is er inderdaad niet zomaar. Kijk ik terug, dan zie ik dat het daadwerkelijk in beweging komen een belangrijke voorwaarde is. Kijk je terug op een situatie die al wat langer achter je ligt, dan is dat overigens makkelijker te zien dan wanneer het een recente gebeurtenis betreft. Ook voor jou alle goeds voor 2018!

    Like

    • Nelle zegt:

      Dag Annemarie, dank voor je reactie. Mag ik je aanmoedigen om te proberen nog een paar stappen te zetten op het pad naar hulp? Het in beweging komen is voorwaarde, maar dan….waarheen gaat het pad dan? Het zou prachtig zijn als het je zou lukken je verhaal nog een vervolg te laten krijgen….Dag, tot en volgende ontmoeting via je blog!

      Liked by 1 persoon

  3. Ik zorg voor een vervolg in een volgende blog, Nelle!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s