Tegenpolen verbinden

De titel van mijn website is Festina lente, haast u langzaam. Het combineren van twee tegengestelde kwaliteiten is lastig, omdat het tegelijkertijd vaardigheden van het denken en handelen vraagt. Daar is tegenwoordigheid van geest voor nodig.

Jaren geleden startte ik als interim-directeur op een kleine vrijeschool, waar een slechte gewoonte was ingesleten. De leerlingen kwamen vaak van ver en waren regelmatig te laat. Sommigen zelfs meer dan een kwartier. Dit verstoorde het begin van de lessen zo, dat de leraren me verzochten in te grijpen. Dat deed ik. In de wekelijkse nieuwsbrief beschreef ik hoe hinderend het was als leerlingen te laat kwamen en verzocht ik ouders voortaan op tijd te zijn.

Met de conciërge sprak ik af dat hij de deuren vanaf nu om half negen zou sluiten. Laatkomers moesten aanbellen en zich melden. De leraren beloofden me dat ze voortaan om half negen met hun les zouden starten, ongeacht het aantal kinderen.

Het was een strenge winter en ook die maandag had het gesneeuwd. Weer waren er veel kinderen te laat. Zoals afgesproken namen de leraren hun leerlingen mee naar binnen om de les te beginnen. Slechts één leraar pakte het anders aan. Hij ging met zijn leerlingen sneeuwballen en met de les startte hij pas een half uur later, toen zijn klas compleet was.

Na schooltijd sprak ik hem hierop aan. Het werd een lastig gesprek. Hij vond me star omdat ik van hem verwachtte dat hij les ging geven terwijl er zo weinig leerlingen waren. Ik vond hem wispelturig en eiste dat hij zich aan de gemaakte afspraak hield. Hoe kwamen we hieruit?

Aan het begin van het schooljaar hadden we een kwaliteitenspel gespeeld. Daar greep ik nu op terug. Ik benoemde de kwaliteit die met zijn ‘wispelturigheid’ samenhing en roemde zijn flexibiliteit in allerlei situaties. Tegelijkertijd hamerde ik op de misplaatstheid ervan in deze specifieke situatie. Dat sprak aan, want hij ging luisteren en zag geleidelijk in dat ook vasthoudendheid en begrenzend mooie kanten hadden en dat het om de passende middenweg ging. Hoe goed het muntje was gevallen, merkte ik de volgende dag. Hij had een reproductie van de mensheidsrepresentant meegenomen en de ingelijste prent op een goed zichtbare plek in de leraarskamer geplaatst.

Het bleef tot botsingen tussen ons leiden, maar het lukte ons steeds beter die tegenstellingen met elkaar te verbinden en zelfs met enige humor te bekijken. Achteraf logisch, want we hadden een gemeenschappelijk belang. We wilden een kleine, kwetsbare school behouden en waren daarom bereid met elkaar in gesprek te blijven.

Op mijn afscheid verwoordde deze medewerker onze samenwerking als volgt: “Ik heb tot nu toe nooit begrepen hoe er na de dood van Rudolf Steiner binnen de antroposofische vereniging zoveel conflicten konden ontstaan. Na de afgelopen anderhalf jaar begrijp ik dat wel. We hebben regelmatig tegenover elkaar gestaan. Toch is het ons gelukt om de strijd die er af en toe tussen ons was, op te lossen. Ik vind dat we onszelf een schouderklopje mogen geven; dat we het zo goed met elkaar hebben volgehouden en tot bijzondere dingen zijn gekomen, is een knappe prestatie.”

Terugblikkend, denk ik dat de school het mede hierdoor heeft gered.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, filosofie en antroposofie, onderwijs en kunst, sociale kunst en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s