Onbevreesd en vol vertrouwen

Vandaag een week geleden stierf Dirk Jan de Geer, een dierbare vriend met wie ik graag samenwerkte. Ter voorbereiding op het Kongress Soziale Zukunft in Bochum bogen we ons het afgelopen half jaar over de vraag hoe we de toekomst sociaal vorm konden geven. We hielden contact en spraken elkaar regelmatig. Eind mei deden we dit met Gert Siebes en Gerd Flint rond een lunch in Brummen. Het bleek ons laatste gesprek. Terugblikkend, krijgt wat we daar bespraken steeds meer gewicht.

Dirk Jan voelde zich zo zwak, dat hij betwijfelde of hij het congres wel bij zou kunnen wonen. Een dutje voor de lunch bracht weer wat kleur op zijn wangen, verlevendigde zijn stem. Hij had de reis naar Brummen bewust ondernomen. Een offer noemden wij dit later, want in de weken daarna ging zijn gezondheid snel achteruit. Hij stierf een dag voor het congres begon. Dat hij de dood onbevreesd en vol vertrouwen tegemoet trad, blijkt uit de spreuk die hij op zijn rouwkaart liet plaatsen:

La mort n’est pas l’obscurité

C’est la lampe qui s’éteint

Car le jour se lève.

Als de zon opgaat, kun je het lamplicht doven. Onze vriend stierf ’s morgens in de tijd van het jaar waarin de zon nog klimt. Ik vestig de aandacht op die klimmende zon, omdat het zo mooi aansluit op de inhoud van ons laatste gesprek. Dirk Jan was net van een prachtige reis teruggekeerd en vertelde ons over zijn zoektocht naar de wortels van het recht in de oude Perzische cultuur. Een cultuur waarin de strijd tussen licht en duisternis centraal stond. Perzische mythen beschrijven hoe de zonnegod Ahora Mazda de duistere Ahriman overwon en verdreef. Die strijd tussen licht en duisternis, woedt sindsdien in mensenzielen voort. Onze vriend vertrouwde op de transformerende kracht van dit licht in ons.

Rechtvaardigheid, de deugd die hij het liefst beoefende, plaatste hij in het kleurrijke gebied tussen licht en donker. Steeds zocht hij het dynamische evenwicht tussen de vrije vlucht van de geest en de praktische, aardse mogelijkheden. Daarbij beklemtoonde hij het belang van het zetten van kleine stappen. In Bochum zou hij met zijn vrienden Gert en Gerd een werkgroep geven, waarin ze dit actieve zoeken naar recht beleefbaar wilden maken. Dat maakte hij niet meer mee.

Het congres in Bochum, een initiatief van acht organisaties, bleek een voorbeeld van dit actieve zoeken naar recht. De visies van deze organisaties lagen zo ver uiteen, dat het samen organiseren van het congres aanvankelijk onmogelijk leek. Alleen dankzij een actieve, verzoenende houding van alle betrokkenen, lukte het tot overeenstemming te komen. Samenwerking vraagt de kracht om ergens voor te staan en de moed om anderen te vertrouwen. Geven we elkaar dit toekomstkrediet, dan scheppen we samen een ruimte waarin het nieuwe kan ontstaan. Zo’n open ontwikkelingsruimte geeft organisaties een aantrekkelijke uitstraling. In Bochum lukte dit. Er hadden zich 750 mensen aangemeld en gaandeweg sloten zich nog 250 extra deelnemers aan.

Dirk Jan de Geer (1934 – 2017) zou op 14 juni naar Bochum zijn gereisd. In plaats daarvan ondernam hij die dag de reis naar zijn geestelijke thuis. Dankbaar herdenk ik hem en zijn onvermoeibare werk aan de vernieuwing van ons rechtsleven. Opdat het nieuwe tot ontwikkeling kan komen.


Foto in header: dawn van Sara Vaccari.

 

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, filosofie en antroposofie, levenskunst, mythen en magie, sociale kunst en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Onbevreesd en vol vertrouwen

  1. Leo Bras zegt:

    Treffend hoe je dit hebt beschreven. Het raakt me diep

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s