Tijd voor elkaar nemen

Voorafgaand aan de dienst, maakte ik een plekje vrij op het prikbord. Het ophangen van mijn aankondiging trok aandacht, want een paar kerkgangers dromden samen en lazen over mijn schouders mee. “Wat leuk”, sprak een van hen, “dat is jouw presentatie over sociale kunst!” Ik draaide me om en lachte haar toe. Sociale kunst begint met het nemen van tijd.

Na de dienst wandelden we de Zeister bossen in, waar ik mijn jeugd had doorgebracht. Het was duidelijk dat het de afgelopen weken veel geregend had. Hier en daar zakten onze schoenen nog in de modder weg. Waar het bospad opgedroogd was, grepen de paarse wortels van ontkiemende beukennootjes hulpeloos in de lucht. Ik raapte er twee op. Thuis zou ik ze poten en in de vensterbank zetten. Zo kon ik zien hoe ze hun kiembladeren ontvouwden. Brede banen zonlicht wekten kleur en klank. Mijn man hoorde de lente hoog in de takken klinken, waar spechten klopten en vogels doelbewust aan nesten bouwden. Ik zag het voorjaar dichter bij de grond door basten en schillen breken. De knoppen zwollen en gaven stijve takken een eerste groenzweem. Op het mos lag een door de wind afgerukte larikstak. Haar groene knoppen staken kwetsbaar af tegen de ruig vergrijsde schors. Ze was oud en jong tegelijkertijd.

Zo nu en dan haalden eenzame hardlopers ons in. Sommigen haastten zich met een timer in de hand voort, hijgend bezig een persoonlijk record te breken. Na een vluchtige groet, zagen we alleen nog hun zwoegende rug. Hun gedraaf herinnerde me aan de tijd dat mijn kinderen klein waren en onze klok zo’n dwingend karakter had. Een blindganger voelde ik me vaak, altijd te gehaast. Tot ik er de brui aan gaf en mijn chronometer in de hoek smeet. Door de doodgewone dingen met meer aandacht te doen en er vragen bij te stellen, doorbrak ik de grijsheid van mijn leven. Gaf ik het weer kleur en zin.

Kinderen en kunstenaars leven met vragen. Eind vorig jaar besloot ik een half jaar lang een specifieke vraag centraal te stellen. De directe aanleiding was een gesprek met twee vrienden. Ze gaven me een ansichtkaart waarop het Kongress ‘Soziale Zukunft’ stond aangekondigd. In juni gaan ze er een workshop verzorgen. “Dat is toevallig”, zei ik. “Ik doe mee aan een essaywedstrijd over dit thema en schrijf een essay over tijd nemen en ruimte scheppen. Laten we de komende tijd materiaal over dit onderwerp verzamelen en voor het congres opnieuw bijeen komen.” Die afspraak maakten we.

220px-Kairos-Relief_von_Lysippos,_Kopie_in_Trogir

Kairos-Relief van Lysippos.

Sindsdien constateer ik dat de lineaire tijd zich regelmatig tot een veld verruimt. De statige Chronos, de godheid die zijn naam aan kronieken en tijdmeters gaf, staat zijn plek dan af aan Kairos, de speelse god die graag in gezelschap vertoeft. Zo gauw we Kairos toelaten, verliest het leven zijn zwaarte, lijkt het meer op kinderspel. Met vragen leven, scherpt ons bewustzijn voor het hier en nu, schenkt ontmoetingen kleur en betekenis. Het concrete effect is dat ik nu meer mogelijkheden zie en aangrijp. Leven met de vraag ‘Hoe geven we de toekomst sociaal vorm’ leidde tot nieuwe inzichten, plezier en bescheiden succes in de vorm van columns, uitnodigingen voor voordrachten en verrassende gesprekken. Door de tijd te nemen en met vragen te leven, scheppen we kennelijk ontwikkelingsruimte voor onszelf en anderen.


Foto door Agnostizi.
Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, levenskunst, sociale kunst en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s