ISVW: Verbinden en verbreken?

Zondagmorgen, klokslag half tien stonden mijn drie filosofievrienden al voor de deur. Anderhalf uur eerder dan anders, omdat we na de lunch naar de ISVW wilden gaan, de Internationale School voor Wijsbegeerte, waar ik ‘s middags met twee andere vrienden een presentatie zou geven. De ISVW was bekend terrein voor ons. Tijdens een basiscursus filosofie hadden we elkaar daar leren kennen. Het klikte zo goed, dat we sindsdien elk kwartaal bijeen komen om met elkaar te lunchen, te wandelen en vooral te filosoferen. Inmiddels hebben we ruim vijfentwintig boeken gelezen en besproken.

Dit keer lunchte mijn man mee. Hij warmde de soep op, dekte de tafel en klonk met ons op de vriendschap. Daarna reden we naar Leusden, waar zij het bos in wandelden en ik mijn twee collega’s opzocht om de puntjes op de i van onze presentaties te zetten. Wij hadden na de zeepkistsessie tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van Vrienden van de ISVW het verzoek geaccepteerd om het programma van vanmiddag vorm te geven. Een week daarna, tijdens een gezellige lunch in het Grand Café van Amsterdam CS leerden we elkaar beter kennen en werkten we de rode lijn van onze presentaties uit. We hadden lol, vulden elkaar goed aan en hielden contact per mail.

Het thema van de ISVW-middag was ‘Verbinden en verbreken?’. In onze presentaties spraken we over de noodzaak om tijd te nemen. Door te vertragen, kunnen we onze gedachten verruimen, bij onze gevoelens stilstaan en onze gewoontes veranderen. Zo kunnen we ons beter met anderen, maar vooral met onszelf verbinden. Heel belangrijk in tijden waarin we vaak langs elkaar heen leven, anderen nauwelijks meer begrijpen en velen gevoelens van zinloosheid ervaren. We hadden alle drie een eigen invalshoek. Dat het thema leefde, bleek uit de hoge opkomst. Er waren ruim 65 man aanwezig.

_dsc6330

Ons hele leven is een aaneenschakeling van het verbreken en aangaan van verbintenissen. Zulke ‘rites de passage’ worden in alle culturen met rituelen omgeven. Denk maar aan de rijke tradities rond geboorte, huwelijk, pensioen en dood. Door aan alledaagse gewoonten, zoals ontbijten of het scheiden van afval, een betekenis te geven, ritualiseren we ze. Een van de aanwezigen vertelde ons het volgende:

“Na het plotselinge overlijden van mijn vader, besloot ik voortaan zijn scheerkwast te gebruiken. Het voelde goed om hem tijdens het dagelijkse scheren in gedachten te hebben. Ik deed dat jaren lang, totdat ik begon te twijfelen aan de zin van mijn ritueel. Op een zeker moment stopte ik. Een paar dagen later begroef ik de kwast in het bos. Met deze eenmalige, rituele daad sloot ik een lange periode af. Het ritueel was zinvol geweest. Het hielp me bij de verwerking van mijn vaders overlijden en maakte me bewust van zijn betekenis voor mij.”

Het is een prachtig voorbeeld van het effect van geritualiseerde gewoontes. Gedachten gaan handelingen, die we anders min of meer automatisch uitvoeren, begeleiden. We worden ons daardoor meer bewust van onszelf en van de betekenis die anderen voor ons hebben.

Een impressie van deze middag lees je op blz 5 van het vriendenmagazine van de ISVW. De rode draad van mijn verhaal staat in Verbinden of verbreken. Meer over het ritualiseren van gewoontes vind je via Jannes H Mulder, over hermenselijking van de communicatie via Karen Walthuis.


Foto: Paul Troost, PPEATroost19@kpnmail.nl
Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, filosofie en antroposofie, levenskunst, sociale kunst en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s