Filosofie met ballen

Enthousiast stak mijn man me een opengevouwen tijdschrift toe. “Lees!”, zei hij. “Het gaat over Ubuntu en niet-Westerse filosofie. Op 15 april organiseert Filosofie Magazine Thinking Planet. Wie snel is, kan meedenken en zijn ideeën insturen. Gretig pakte ik het tijdschrift aan. Mijn ogen vlogen over de tekst. Met brede streken schetste de schrijver de schaduwkanten van de Verlichting. Te ver doorgeschoten Verlichtingswaarden schiepen een samenleving waarin de wal het schip nu keert. Angst en verwarring heersen. Velen verlangen daarom terug naar sterke leiders en potdichte grenzen. Filosofie Magazine roept ons op de blik juist te verruimen en van niet-Westerse filosofieën te leren. Een onbevangen blik verrijkt ons ideeënpalet.

img_2183

Zou een nieuwe, mondiale Verlichting mogelijk zijn? Uit de zinnen die ik las, lichtte de wens op naar een inspirerend, gemeenschappelijk verhaal. Naar een filosofie die aanzet om richting te geven aan ons handelen en onze tumultueuze wereld rechtvaardiger in te kleuren. Ideeën kunnen in toekomstidealen veranderen. Dan schenken ze ons moed en enthousiasme. Filosofie wordt dan geen bleke hersengymnastiek, maar metamorfoseert in de drijvende kracht achter ontwikkeling.

Het riep een ervaring op uit mijn studietijd. Op een feestje vertelde iemand me over een westerse filosofie die rond WO I een grote impact op de samenleving had. Ze stimuleerde tot vernieuwing en leidde tot de oprichting van vrijescholen, therapeutica en biologisch-dynamische landbouwbedrijven. Het was voor het eerst dat ik over antroposofie hoorde. Toen ik er meer over las, spraken haar mogelijkheden tot mijn verbeelding. Ik zag een filosofie met ballen. Omdat ik haar kracht in mijn vingers wilde krijgen, gaf ik me op voor een kunstzinnige zomercursus. Met de bodem van mijn portemonnee in zicht, fietste ik van Delft naar Driebergen. Logeren kon ik bij mijn ouders die daar in de buurt woonden.

Vijf dagen vulden zich met kunstzinnige activiteiten. Tijdens de laatste middag werkten we in viertallen. Elk groepje kreeg de opdracht om met verdunde rode, gele en blauwe verf een kleurcompositie op nat papier te scheppen. In mijn groepje zaten twee oudere dames en een introverte jongeman in rode trui. De dames zetten hun tere kleuren met trage, vloeiende lijnen breed op papier. De man doopte zijn penseel in het rood en beperkte zich tot een klein vlak rechts van het midden. Hij zette zijn kwast zo krachtig neer, dat hij een gat in het papier boorde. Die felrode vloek schokte de vrouwen zo, dat ze zich met driftige, korte penseelstreken op eigen terrein terugtrokken. Ze gebruikten hun penselen als slagbomen. Hun kant. Afblijven! Ik besloot in te grijpen en benadrukte de schoonheid die ontstond waar de kleuren in elkaar overvloeiden. Even bleven de penselen in de lucht hangen. De man zag dit als een uitnodiging om snel een paar krachtige tonen in het veld van de vrouwen te plaatsen. Die kregen nu rode konen en bewogen hun penselen krachtiger over het hele veld. We kregen geen ruzie, maar lol. Samen iets doen, werkt soms nog beter dan praten. Lachend vertelden we de anderen na afloop over ons proces.


Foto: Leo Bras

 

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, filosofie en antroposofie, levenskunst, sociale kunst en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s