Symposium “Ontketen iets nieuws”

“It was the best of times, it was the worst of times, ……” met deze woorden begon de Engelse schrijver Charles Dickens zijn roman ‘A Tale of Two Cities’. Hij schreef over Londen en Parijs ten tijde van de Franse revolutie. Lees je de eerste zinnen van zijn boek, dan beschrijven ze een tijdgeest die ook nu heerst. In een winter van wanhoop ontkiemt de hoop …..

crocus-95093__340
Over zulke hoopgevende kiemen hoorde ik veel tijdens het symposium ‘Ontketen iets nieuws’ dat afgelopen zaterdag dankzij de samenwerking tussen Stichting Rozenkruis en Filosofie Magazine gestalte kreeg. Dagvoorzitter Pieter Haasnoot, humanistisch innovator, karakteriseerde onze tijd aan de hand van tegenstellingen. Wereldwijd verminderen de armoede en het aantal doden door geweldsdelicten al decennia lang. Tegelijkertijd groeit de kloof tussen arm en rijk, verschrikken aanslagen ons en krijgen autocratische leiders en populisten meer macht. In die winter van wanhoop zingt een groeiende onderstroom een nieuw lied. Een melodie waarin een gemeenschappelijk motief mensen verbindt en tegengesteld gerichte belangen overstijgt.

Hoop groeit en bloeit als mensen de handen ineen slaan en gezamenlijk gaan handelen. Rechtsfilosofe Nanda Oudejans schetste aan de hand van een casus hoe groot het effect van zo’n verbond is. Eind vorige eeuw werd de marinebasis Guantanamo Bay gebruikt om Haïtiaanse vluchtelingen te huisvesten die op weg naar Amerika onderschept waren. Rechteloos werden ze eindeloos in Guantanamo Bay vastgehouden. Tot een paar advocaten ervoor zorgden dat hun situatie in Amerika publieke aandacht kreeg. Dat lukte. Een massaal protest kreeg vorm. Kerkgenootschappen, de homobeweging, HIV-organisaties, studenten, migrantenorganisaties overstegen hun groepsbelangen en verenigden zich in hun streven naar recht voor de rechtelozen. Een brede bottom-up beweging doorbrak het rigide top-down beleid. Hun opstandigheid leidde tot een verandering van het Amerikaanse beleid en recht. Uit dode letters en verstarde wetten stond de geest van rechtvaardigheid weer op. De casus van Nanda Oudejans illustreert dat hoop vruchtbaar is zo gauw mensen hun creativiteit en technische vaardigheden inzetten om een gezamenlijke motief te realiseren.

Dit is maar een mozaïeksteentje uit het kleurige geheel van de middag waarin inleiders verschillende tijden en culturen belichtten. Wekt deze impressie van een inspirerende middag je belangstelling, lees dan het uitgebreide verslag het liveblog: ontketen iets nieuws van Filosofie Magazine.

Tussen de inleidingen verlevendigden zang en muzikale improvisaties op cello en piano het geheel. Muziek biedt hoop. Door samen te musiceren kunnen we naar een harmonische toekomst reiken. Dat is hoopgevend nu de wanklanken in de worsteling van ons dagelijkse leven  nog zo vaak domineren. Meer hierover lees je in het essay Tijd nemen, ruimte scheppen dat ik eerder deze maand schreef.


Foto: Stux, pixabay
Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, filosofie en antroposofie, sociale kunst en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s