Gooi wat in mijn schoentje

Aanstaande zaterdag vieren we sinterklaas. We snoepen, eten en zingen, tot tegen zessen de verlossende roffel klinkt. De kleinkinderen rennen naar de voordeur, zien de gevulde juten zak en het uitpakken begint! Pas als zij op bed liggen, ontdekken wij volwassenen, wat Sint van onze levensloop vindt …. Jaren geleden hebben we de cadeaustroom rigoureus ingedamd en het accent verlegd. Een cadeautje is snel gekocht. Zeker als er een verlanglijstje klaar ligt. Willen we de ander echt verrassen, dan kunnen we beter surprises en gedichten maken. Dat vraagt inlevingsvermogen, inspiratie en fantasie. Gelukkig trekken we de lootjes al in oktober. Zo kunnen we ons rustig voorbereiden.

Wat me bij de voorbereiding helpt, zijn vragen die me zicht geven op het wel en wee van degene wiens lootje ik getrokken heb. Waar is hij mee bezig? Wat lukte er? Waar liep hij vast? Wat heeft hij nodig om er een succes van te maken? Ik vermoed dat onze kinderen zich ook zulke vragen stellen, want de afgelopen jaren pakten we surprises uit, die van een scherpe blik getuigden. De schoonzoon die al voor zijn afstuderen fulltime ging werken, kreeg ‘De scriptie in de koelkast’. De knul die iets te graag met jaarclubgenoten een biertje dronk, pakte ‘Een meter bier’ uit. Milde humor zette de toon van de gedichten. Herkenning en dikke pret waren het resultaat.

Door de avond zo te vieren, sluiten we aan op tradities en legenden rond Sinterklaas. De goedheiligman leefde in Klein Azië en werd in de vierde eeuw tot bisschop van Myra gewijd. Volgens een legende schonk hij drie arme, jonge vrouwen een bruidsschat. Zo behoedde hij hen voor een levensloop die anders in het bordeel zou eindigen. De bekende netjes met chocolademunten voeren op die overlevering terug. De legende illustreert dat Sint acht slaat op onze levensloop en waar nodig intervenieert. Ze sluit ook aan op oude sinterklaastradities. Kinderen horen nog steeds dat Sinterklaas hun gedrag in zijn rode boek optekent. Niet zoals een schrale boekhouder, maar als een echte kindervriend. Het snoepgoed dat ze ‘s morgens in hun schoeisel aantreffen, is te zien als een aanmoediging om sterk in hun schoentjes te blijven staan.

Op zoek naar nog oudere wortels van ons kinderfeest stuitte ik op de Germaanse god Wodan. Volgens de mythen snelde hij in de aanloop naar midwinter op zijn witte paard Sleipnir door de lucht. Vaak vergezeld door zijn raven Huginn en Muninn, Gedachte en Geheugen. De beide vogels vlogen door de oelegaten de huizen in en uit en vertelden hun meester alle lotgevallen van de bewoners. Dan knikte Wodan wijs en zond zijn raven met frisse ideeën terug. Als een Germaan dan ‘s morgens geïnspireerd en vol plannen wakker werd, wist hij dat hij dit aan Wodan dankte.

harald_haarfagres_saga_-_vignett_3_-_g-_muntheWodan met zijn raven, illustratie Gerhard Munthe

Eeuwen metamorfoseren alle feesten. Wodan veranderde in Sinterklaas, zijn raven in schoorsteenpieten en de snelle Sleipnir in de schimmel Amerigo. De namen van de hoofdrolspelers veranderden, maar in essentie blijft het winterfeest een oproep om de levensloop van anderen te overzien en daar een liefdevolle draai aan te geven. Een beetje voor Sint of Wodan spelen dus.


Meer weten: Het boekje ‘Sinterklaas en het geheim van de nacht” van Pieter van der Ree bevat een schat aan informatie rond het Sinterklaasfeest.
Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, kringloop van het jaar en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s