In dubio staan

Eindelijk is de kogel door de kerk. Onze Volvo is weg. Jarenlang gebruikten we hem intensief en waren we blij met het comfort dat hij bood. De tijd waarin we jaarlijks makkelijk veertigduizend kilometer reden, is echter voorbij. Sinds mijn partner met pensioen is, werk ik meer thuis. Fly-drive vakanties vervingen het kamperen. Gaan we in eigen land op stap, dan pakken we meestal de trein. Ongeveer een half jaar geleden beseften we dat een diesel voor de deur dan duur is. Ik wilde het liefst autoloos door het leven, mijn man daarentegen wilde zijn geliefde Volvo helemaal niet kwijt. We raakten in een impasse en schoven de beslissing voor ons uit. Het ongemakkelijke gevoel dat dit gaf, drukten we weg.

libra2

Een proefperiode veranderde dit. Afgelopen zomer leenden we de auto een maand uit en pakten we de trein. Zo kwam het dat ik op een avond, weer eens vermoeid wachtend op vertraagd vervoer, merkte dat autoloos leven voor mij nog geen optie is. We bespraken dit en besloten daarop onze Volvo te vervangen door een auto die beter bij onze huidige levensstijl past. Onmiddellijk opende zich een baaierd aan mogelijkheden en rukten de twijfels op. Door keuzecriteria te formuleren en te letten op testresultaten en de inhoud van onze portemonnee, hielden we vaart in het proces. We spraken af om verschillende proefritten te maken en de ervaringen eerst te laten bezinken. Dat werkte goed. Door tijd te nemen, kregen waarden die eerder woordeloos meespeelden, gezicht en gewicht. Afgelopen dinsdag, tijdens de laatste proefrit, keken we elkaar aan en wisten we dat de keus zo goed als rond was. Ons definitieve besluit hing nu nog af van de inruilwaarde van onze Volvo. We troffen het. Al tijdens het verkoopgesprek tekenden we het koopcontract.

In dubio staan voelt niet fijn. Zo gauw je een stap buiten je comfortzone wilt zetten, schurkt de angst zich verlammend tegen je aan. Direct daarna duiken twijfels op, die het keuzeproces eindeloos dreigen te rekken. Wikkend en wegend kwamen we verder. De uitdrukking is bekend, maar hoe doe je dat?

Zaken waar je je al een voorstelling bij hebt gevormd, kun je wegen. Denk maar aan de prijs van een pak melk, de benodigde tijd om naar je werk te gaan of de energie die je jaarlijks verstookt. Ook aan je huidige baan, de omgeving waar je woont en aan bekende relaties kun je een gewicht toekennen. Van de toekomst heb je geen kant en klare voorstelling. Om die te krijgen, moet je gaan wikken ofwel wichelen. Dat vraagt verbeeldingskracht en inlevingsvermogen. Dankzij fantasie vorm je een beeld van de toekomst. Inlevingsvermogen helpt je om de effecten van de nieuwe situatie op jezelf en anderen in te schatten. Omdat we over het algemeen niet zo goed in het wikken zijn, kun je maar beter net als wij eerst een pilot doen en kleine stappen zetten. Een weegschaal heette vroeger niet voor niets een waagschaal, een woord waarin doorklinkt dat er lef nodig is om de verworvenheden uit het verleden op het spel te zetten. Zo’n waagstuk vraagt om een zorgvuldige aanpak.

Wikkend en wegend, dynamiseer je je voorstellingen en toekomstbeelden. Je past ze steeds aan. Oefen je je een beetje in het wikken en wegen, dan voel je op een gegeven moment dat de schalen in evenwicht zijn. Zelfs met het wegdoen van de Volvo lukte dat. Inmiddels zijn we aan onze Ford Fiesta gewend.


De illustratie komt uit een 15e eeuws handboek over astrologie (Wikipedia)
Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, levenskunst, sociale kunst en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op In dubio staan

  1. JAN VERDONK zegt:

    Heel inspirerend. Dank je wel, hartelijke groet Jan

    Liked by 1 persoon

  2. Daphne zegt:

    Mooi evenwichtig stuk en het wikken en wegen kennen wij als geen ander. Leuk!

    Liked by 1 persoon

  3. Leuk om op deze digitale wijze jouw andere kant/passie te ontdekken; de mij bekende kant van jou heb ik tijdens mijn lessen mogen delen met je en dat was prettig!
    Vooral de vierde alinea spreekt mij aan omdat ik de herkenbaarheid hiervan dagelijks ontwaar tijdens de taiji en qigong lessen die ik mag geven (vanuit een vertrouwde, aangeleerde comfortzone bewegen en daarin toch de fysieke en mentale grenzen willen verruimen/verbeteren/loslaten – martial arts – kunst?!).
    En ja, de twijfel …moet denken aan spreuk die ik ergens ooit hebt gelezen en mij nog regelmatig van dienst is …
    Als je loopt, loop dan
    Als je zit, zit dan
    Maar wiebel in geen geval.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s