Dichter bij jezelf komen

In mijn vorige column beschreef ik de indrukken die ik al fietsend op een zonnige herfstdag opdeed. Uit reacties bleek dat lezers de fietstocht voor zich zagen. Dankzij onze fantasie schotelt ons innerlijk oog ons bij een vertelling de mooiste taferelen voor. Ogen hebben veel kwaliteiten. Ze kunnen zich in verwondering verwijden en zich in diepe concentratie versmallen. Door je focus regelmatig te variëren, kom je dichter bij jezelf.

Heb je je targets scherp voor ogen, dan staan je ogen als het ware op steeltjes. Zij hebben hun doel al bereikt en trekken jou als elastiekjes naar zich toe. Ik maak daar graag gebruik van, maar realiseer me tegelijkertijd dat mijn focus zo kan versmallen, dat ik mijn omgeving en gezondheid uit het oog verlies. Beseffend dat scherpe doelstellingen me kunnen opjagen, las ik bewust pauzes in. Bij dit afstand nemen, verwijd ik mijn blik even om daarna weer des te scherper waar te nemen. Heb ik maar weinig tijd, dan laat ik de berk voor mijn raam en de eiken daarachter een tijdje op me inwerken. Ik stel me bewust open voor iets dat mijn verwondering wekt en vragen oproept. Daarna werk ik met een frisse blik en hernieuwde concentratie door.

Leven met vragen heeft een krachtige werking. Een mooi voorbeeld daarvan hoorde ik van een vriend die na een omscholing voor een MBO-klas kwam te staan en merkte dat veel leerlingen hem hun vragen direct toeriepen. Hij wilde hen zelf leren nadenken en vroeg zich af hoe hij dit het best kon doen. Op een dag kreeg hij een idee. Hij kocht een tuinkabouter en droeg hem onder zijn arm de klas in. Daar nam hij de tijd om hem een goede plek op de hoek van zijn tafel te geven. Zijn bewegingen trokken de aandacht van zijn leerlingen, want het rumoer ebde weg. In de verwachtingsvolle stilte stelde mijn vriend zijn collega voor. Hij vertelde zijn leerlingen dat ze hun vragen voortaan eerst in het oor van zijn collega moesten fluisteren en goed naar het antwoord moesten luisteren. Wist zijn collega het niet, dan konden ze nog steeds bij hem terecht. Zijn woorden hadden effect. De ene na de andere leerling ontdekte dat het antwoord op een vraag hem vaak vanzelf inviel. Hun zelfvertrouwen bloeide op. Het leerklimaat ging met sprongen vooruit, de leerlingen ontwikkelden nieuwe perspectieven. Wat was hier gebeurd?

Vaak is ons hoofd met allerlei chaotische gedachten gevuld. Door jezelf vragen te stellen en naar mogelijke antwoorden te luisteren, geef je richting aan je denken en vergroot je gaandeweg je “denkraam”. Soms schiet het antwoord op een vraag je direct te binnen, andere keren heb je meer geduld nodig. In de denkruimte die je zo vormt, kom je dichter bij jezelf. Hoe groter je die ruimte maakt, hoe meer mens je je zult voelen. Ons vermogen te denken onderscheidt ons van het door emoties en instincten gedreven dier.

Helaas werkt dit niet altijd. Onder druk komen we vrijwel allemaal tot ondoordachte handelingen. Heb ik dit weer eens gedaan, dan reflecteer ik daar na afloop op. Tot bezinning gekomen constateer ik dan dat ik buiten mezelf was geraakt. Door te wensen het een volgende keer beter te doen, pak ik de regie weer op. Dat helpt gelukkig, want tegenwoordig blijf ik ook bij spanningen wat dichter bij mezelf.


 

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, levenskunst, onderwijs en kunst en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s