Sfeer scheppen

Het lekkere weer van de afgelopen tijd deed het me bijna vergeten, maar de lage zonnestand laat zien dat de herfstevening al weer even achter ons ligt. ‘s Morgens hangt de kilte in nevels boven de velden. De bladeren vergelen en het plantenleven trekt zich in knoppen, knollen en kolen samen. Datzelfde gebaar maken wij ook. Zo gauw de zon in kracht afneemt, maken lome zomeravonden buiten plaats voor knusheid binnen.

Een oud collega van mijn man had ons uitgenodigd. Ze woont een paar kilometer buiten de stad en omdat het zulk prachtig weer was, besloten we de fiets te nemen. Het beloofde een mooie tocht te worden die ons in drie kwartier via de buitenwijken van Amersfoort op het platteland zou brengen. Het merendeel van de route kenden we. Het was alleen onduidelijk hoe de fietspaden rond het vernieuwde knooppunt Hoevelaken zouden liggen.

We fietsten in stilte. De lage zon zette huizen en bomen in een warme gloed. Pittige herfstgeuren en de frisse lucht van pas gemaaid gras wisselden elkaar af. Onder onze wielen knapten de beukennootjes die in overvloed op de paden lagen. Een enkele vogel floot. Vol aandacht gaven we ons aan onze omgeving over. Zo gauw we dichter bij de A28 kwamen, vingen we op vleugjes wind zo nu en dan het gedruis van de snelweg op. Eenmaal voorbij de geluidswal drongen de verkeersindrukken in alle hevigheid bij ons binnen. We naderden het knooppunt in filetijd. Omdat we onderweg zo in onze omgeving waren opgegaan, ervoeren we de nijdige onrust van het oprukkende en afremmende verkeer bijna als een aanval. Het effect was dat onze waarneming versmalde en we met een meer gefocuste blik het knooppunt overstaken.

Aan de overkant dook het fietspad weer achter een geluidswal weg. Het verkeersgeluid verzonk geleidelijk tot onder onze gehoordrempel en onze blik verwijdde zich opnieuw. Toen we tegen zessen aankwamen, was het nog steeds warm en onze gastvrouw stelde daarom voor nog even van de buitenlucht te genieten. De zon schilderde levendige roze patronen in het avondblauw. Pas toen de kleuren vergrijsden en het killer werd, gingen we naar binnen waar zij de kaarsen aanstak en het eten op tafel zette. De avond vulde zich met levendige gesprekken en vrolijkheid.

Deze prachtige avond met al zijn afwisselende zintuigindrukken, markeert in zijn dynamiek de herfstevening. In lente en zomer schenkt de zon ons warmte en licht. Dankzij haar kracht gedijen de planten en zetten ze vrucht. Na de herfstevening gaan kou en duisternis domineren. Onze goed verlichte, verwarmde huizen beschutten ons daartegen, zoals een schil de kiem beschermt. Maar warmte en licht zijn voor mensen niet genoeg. Als we te vaak alleen zijn, gaan we ons eenzaam voelen. Zo gezien nodigen de kille maanden ons uit tot een radicale ommekeer. Zoals we zomers in de buitenwereld opgingen en nieuwe energie opdeden, kunnen we ’s winters anderen thuis uitnodigen. Door gastvrij te zijn, gaan onze warme, lichte huizen zich ook met levendigheid vullen. Natuur en cultuur zijn van oudsher complementair. Beschaving vult aan wat de natuur ons onthoudt. Met mooie herinneringen aan een gezellige avond, fietsten we door het donker naar huis terug.

Dit bericht werd geplaatst in kringloop van het jaar, levenskunst en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Sfeer scheppen

  1. Lia zegt:

    Je laat me zien en voelen dat je voor het moment moet gaan en ervan moet genieten.
    Bedankt daarvoor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s