Een graalsfantasie

Op 29 september is het Michaëlsdag. De aartsengel Michaël is de hoeder van de heilige graal. In die context schreef ik vandaag deze graalsfantasie.

Er was eens een jongen die aan de rand van een groot bos woonde. Op een dag, toen hij in gedachten verzonken naar huis liep, floot iemand hem zacht. De jongen keek op en zag een grijsaard die een paar passen bij hem vandaan onder een knoestige eik zat. De oude wenkte hem dichterbij en de jongen liep verwonderd op hem toe. Toen hij vlak bij was, opende de oude zijn hand en toonde een sieraad zo mooi, dat de jongen zich voorover boog om het beter te kunnen bekijken.

“Wat is het?”, vroeg de jongen zacht.

“Een steen uit de kroon”, antwoordde de oude. “Onthoud wat je gaat zien.”

Nu zag de jongen in een smaragd een zaadje kiemen. Terwijl het plantje groeide en in bloei schoot, vergat hij totaal waar hij was. Hij meende op een grasveld te staan, aan de oever van een gouden zee waaruit de zon stralend opging. Ruimte en tijd verloren hun betekenis tot de oude zijn hand weer sloot en met zijn sieraad in het niets verdween. De jongen zuchtte en heimwee vulde zijn hart. Hoe kon hij nu al dat moois weer verdwenen was ooit nog blij zijn?

Het was nog maar een kleine jongen en zijn ongeluk duurde gelukkig maar kort, want in het zachte geruis van de wind door de bomen meende hij woorden te horen die hem weer opbeurden.

“Hecht je aan de aarde, voel je er thuis!”

Nu herkregen de bomen hun vertrouwde contouren. De jongen bedacht dat hij erin kon klimmen, zijn moeder om een lolly kon vragen en met vriendjes kon gaan spelen. En dat was ook zo’n beetje wat hij eenmaal thuis ging doen. Hij speelde, at en sliep die avond rustig in. Maar achter alles wat hij deed, lag voortaan de vraag waarom hij zijn visioen onthouden moest.

De jaren vergleden en de jongen werd een man. Op een dag ontmoette hij de grijsaard uit zijn jeugd onverwacht opnieuw. Dit keer lag de oude in het donker op sterven. Met een schok besefte de man dat de stervende met hem wilde bidden. Wat onrustig nam hij bij het hoofdeinde plaats om tot zijn verbazing vanzelf de goede woorden te vinden. Nadat de oude op het amen zijn laatste adem had uitgeblazen, sloot de man met een zacht gebaar diens dode ogen. Direct daarop werd hij door een nieuw visioen vervuld. Dit keer fungeerde de grijsaard als gids in werelden voorbij de dood en voor de geboorte. Samen trokken ze door de sferen rond de aarde en langs de smaragden dierenriem. Daar waar de nachten het langst zijn, keken beiden eerbiedig op naar wat Dante ooit de Hemelroos noemde. In die roos herkende de man de stralende zon in haar gouden zee uit zijn jeugdvisioen opnieuw.

“Dien de graal, zoon”, sprak de oude.

Na die woorden verbleekte het visioen en scheidden hun wegen. De oude bleef dichtbij de roos. De man vatte zijn werkzaamheden in de stad met hernieuwde krachten aan. In hun hart bleven ze voorgoed verbonden.

 

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, kringloop van het jaar, mythen en magie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s