Met jezelf in de knoop

Deze vakantie sprak ik een paar eind-vijftigers die het water aan de lippen stond. Te veel, te druk, te weinig tijd. Waarom namen ze geen gas terug? In de gesprekken die ik met hen voerde, viel me een vast patroon op. Angst voor verandering, wrok, en illusies over de rol van het toeval. Ze zaten duidelijk niet aan het stuur. Zit je echt in de knoop, dan zul je op de rem moeten trappen om het stuur te grijpen. Een andere levensvisie helpt daarbij.

Je kijk op het leven bepaalt in grote lijnen hoe je de boel aanpakt. Tijdens mijn opvoeding werd het leven in vier woorden samengevat: groei, bloei, oogst en eeuwigheid. Aardse nuchterheid ging gepaard met een stevige dosis onversneden Calvinisme. Je moest goed je best doen, want na de dood werden de schapen van de bokken gescheiden. Dat het de schapen daarna goed zou gaan en de bokken eeuwig moesten boeten, kon ik als kind niet verkroppen. Dat ons leven deel uitmaakt van een groter geheel, wist ik toen al zeker.

In onze seculiere samenleving is de eeuwigheid weggevallen, de groeiperiode beknot en wordt de oogst als een periode van neergang gezien die je maar beter zo ver mogelijk voor je uit kunt schuiven. Het accent kwam op de bloei te liggen. Niet iedereen realiseert zich dat dit ook vervelende consequenties heeft, want een bloeitijd loopt onherroepelijk ooit af. Dit betekent dat je in tijdnood kunt komen. Twintigers moeten haast maken met afstuderen en snel een baan vinden, dertigers met een kinderwens moeten opschieten en voor veertigers is het nu of nooit. Zo tegen je zestigste, als je duidelijk aan de grote neergang begonnen bent, ben je uitgeput van al het rennen en nog niet toegekomen aan het verzorgen van de oogst. Wat zeg je dan als jongeren je daarnaar vragen? Het is te hopen dat je ze meer te bieden hebt dan de wrange vruchten van wrok, angst en wanhoop.

Er is veel te zeggen voor een levensvisie die wat meer lucht geeft. Dit doe je door na de oogst een winter te introduceren waarin de kiemen kunnen rijpen. Zo’n rusttijd maakt de cirkel van het leven rond, want de gerijpte kiemen zullen in het voorjaar weer ontluiken. Het is een visie op het leven die niet alleen meer ademruimte biedt, maar ook zicht kan geven op levensmotieven, kernkwaliteiten en de rol van toeval in je leven.

Levensmotieven en kernkwaliteiten

Op een begrafenis hoor je wel dat iemands levensreis ten einde is gekomen. Een mooi beeld, mits je beseft dat de tocht daarna nog doorgaat. Tot diep in de Middeleeuwen wist men nog dat je na de dood door zeven planetensferen reisde. Sferen waarin je werd geconfronteerd met de effecten van je gedrag op aarde. Als je het werk van Dante leest of de schilderijen van Jeroen Bosch bekijkt, krijg je een aardig beeld van de ondeugden die werden uitgeboet voor je het hemelse eindstation mocht betreden.

Beschouw je het leven echter als een cirkel, dan vormt die planetenreis een leerzame ervaring die je aanspoort het de volgende keer anders aan te pakken. In hemelhoogten rijpen je wensen en voornemens tot besluiten, die zich tot nieuwe levensmotieven verdichten. Op je terugreis naar de aarde passeer je de zeven planetensferen opnieuw, maar de wraakgodinnen van de heenreis schenken je dan als ware petemoeien elk een passend geboortegeschenk. Van hen ontvangen we onze kernkwaliteiten, de hulpmiddelen die we nodig hebben om onze levensmotieven te realiseren. Op aarde leidt dit tot een keur aan beroepen en een oneindig aantal ontwikkelingsmogelijkheden.

Het lastige is dat we onze planetenreis meestal al vergeten zijn voor we ‘ik’ kunnen zeggen. Hierdoor zakken onze levensmotieven weg in onbewuste drijfveren, vage gevoelens en toekomstdromen. Wat overblijft, is de werking van het lot. Dat wat we tegenwoordig vaak toeval noemen.

Drie schikgodinnen

In de archaïsche diepten van veel culturen rust ook nu nog het besef dat er wezens zijn die zich met het lot bemoeien. Mythen verhalen van schikgodinnen die ervoor zorgen dat je je levensmotieven realiseert. In de Noordse mythologie worden ze de Nornen genoemd en heten ze Urd, Verdandi en Skuld.

Die_Nornen_(1889)_by_Johannes_Gehrts

 

 

 

 

Die Nornen, 1989, Johannes Gehrts. Bron: wikipedia

 

 

Urd begint al ruim voor je geboorte te spinnen en neemt je levensmotieven in je levensdraad op. Na je geboorte slaat Verdandi aan het weven. Zij kent de patronen die je weven wilt en helpt je je motieven te realiseren. Bijzondere ontmoetingen met mensen die je op een goed spoor zetten, heb je aan haar te danken. Andere keren laat ze je juist vastlopen met het doel dat je je op je levensweg bezint. Kijk ik terug op mijn leven, dan was dit laatste soms hard nodig. Onze levensmotieven werken in onbewuste diepten van de ziel, waar we ze makkelijk verwarren met begeerten, emoties en eerzuchtige plannen. Nemen die het roer over, dan kunnen we onze levensmotieven niet realiseren.

Aan het einde van het leven neemt Skuld het weefsel van Verdandi over. Zij knipt de levensdraad af en ziet als eerste waar je levenswerk geslaagd en wat je in een volgend leven nog te leren hebt. Noors en Nederlands horen bij dezelfde taalfamilie. Met wat fantasie zie je een relatie tussen Skuld, schuld en school.

Zelf de knopen ontwarren

Als je verward bent of in de knoop zit, weet je dus wat je te doen staat: Gas terug nemen, goed kijken wat je aan het doen bent, het stuur vastpakken en je pad in een rustiger tempo vervolgen. Door de drie basisoefeningen regelmatig te doen, krijg je meer zicht op herhalende patronen in je leven en op dat wat je waardevol vindt. Op die manier word je je bewust van je motieven, en kun je een nieuwe, frisse wending aan je leven geven. Je kunt dit alleen doen, maar het is leuker om dit met vrienden samen te doen. In Ode aan de vriendschap lees je hier meer over.

 

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, levenskunst, mythen en magie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Met jezelf in de knoop

  1. Hilda van der Werff zegt:

    Heel mooi beschreven, Annemarie. Dat gehaast en de jachtige maatschappij beginnen me steeds meer tegen te staan, ik probeer ook af en toe op de rem te gaan staan, om alles te overzien.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s