Een ontwikkelingsweg gaan

Het leven is een tocht door onbekend terrein met allerlei ups en downs in het verschiet. Soms zijn de perspectieven fantastisch en lijkt alles te lukken. Dan weer versmalt de weg die je bewandelt en beperken bochten je uitzicht. Als de duisternis je vervolgens overvalt, kunnen twijfels over je koers en zorgen over de toekomst je bekruipen. Zonder dat je er bewust voor koos, ben je afgedwaald. Het dal waarin je je nu bevindt, lijkt geen uitweg meer te bieden.

Herken je dit? Lees dan door.

De Italiaanse dichter Dante Alighieri (1265 – 1321) begon zijn epos De goddelijke komedie met de beschrijving van wat wij tegenwoordig een midlifecrisis noemen. Halverwege zijn levensweg liep de dichter vast. In een donker bos verdwaald, werd hij door wilde dieren belaagd. De prent die Gustave Doré van die situatie maakte, illustreert de angst, afschuw en twijfel die Dante daar in die nacht van zijn ziel bekropen. Toch vormde juist deze crisis de opmaat voor de hemelreis die hij in zijn boek beschrijft. Zijn tocht door hel en planetensferen lijkt pure fictie, totdat je je realiseert dat Dante met die sferen ondeugden verbindt. Door ze te overwinnen, voerde zijn weg geleidelijk weer omhoog.

gustave_dorc3a9_-_dante_alighieri_-_inferno_-_plate_1_28i_found_myself_within_a_forest_dark-29

De midlifecrisis overvalt je onverwacht, in de kracht van je leven. Het is een oproep om je op je waarden te bezinnen en het roer om te gooien. De motieven en voornemens die je aan je waarden ontleent, geven je de moed en kracht om je ondeugden om te vormen. Zo begeef je je op een ontwikkelingsweg, waarop je jezelf en je omgeving geleidelijk omvormt. Peripatos, de naam van deze website, verwijst naar het gaan van zo’n ontwikkelingsweg.

In het oude Athena vormde de peripatos een overdekte zuilengalerij die toegang gaf tot beschaduwde, koele winkeltjes en de ruime, open markt. Een ritmische overgangszone dus. Atheners vonden er beschutting tegen de felle middagzon, terwijl ze tegelijkertijd alles wat zich buiten afspeelde, konden zien en horen. Met wat fantasie kun je je voorstellen dat Aristoteles (384 – 322 BC) hier met zijn leerlingen wandelde en hen op een voorval op de markt wees. Door daar vervolgens vragen over te stellen, ontwikkelden zijn leerlingen een opmerkzame blik en gingen ze over hun gewaarwordingen nadenken. 

Zoals de klassieken zich lang geleden hun waarnemen en denken oefenden, moeten wij ons nu bewust worden van de impulsen in onze wil. Zowel in de eigen ziel als in de samenleving botsen wilsimpulsen tegenwoordig heftig op elkaar. Het is een hele kunst de menselijke maat te bewaren en de gulden middenweg te vinden. Lastig is ook dat ieder van ons bij het gaan van deze ontwikkelingsweg het boze in zichzelf ontmoet. Net als Dante moeten we ons uiteen zetten met angst, afschuw en twijfel. Dat wij daar net als de beroemde dichter hulp bij nodig hebben, lees je in fitness voor lichaam en ziel

Wil je een ontwikkelingsweg gaan, dan is het belangrijk om een ‘ademende relatie’ met de buitenwereld te onderhouden. Een onbevangen blik en een open oor zijn onmisbaar als je jezelf en je omgeving op een eigentijdse manier in ontwikkeling wilt brengen. Deze website zette ik medio 2016 op om mijn ervaringen met het gaan van een hedendaagse ontwikkelingsweg te delen.

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, crises en conflicten, gewoonteverandering, levenskunst, motieven, ontwikkeling en groei, tweedeling ziel, samenleving en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een ontwikkelingsweg gaan

  1. Manon zegt:

    Prachtige naam gaf je aan jouw blog Annemarie! Ben vaak in Italië geweest, weet hoe het voelt om beschut tegen hitte of regen een stad als Bologna of Turijn te doorkruisen. Buiten zijn en toch een beetje binnen, terwijl je je wel in vrijheid kunt verplaatsen. Net een Sensing Journey 😉 Met groet, Manon

    Liked by 1 persoon

  2. Mooie blog over jou en je drijfveren. Ik herken veel van wat je schrijft over de zoektocht die onze ontwikkelingsweg is. Je naam kwam ik tegen in het tijdschrift AM juni 2017. Wat je schrijft over ontwikkelweg en je visie op het verbinden van binnen met buiten prikkelt me. Ook ik studeerde ooit in Delft. Ik schreef een boek over de menselijke ontwikkelingsweg: ‘Eigen koning worden. Zoektocht naar de alchemie van elke dag.’ Ofwel, hoe je door naar de dagelijkse dingen te kijken gouden vondsten kunt doen. Ik ga je volgen (via de social media), wie weet waar onze wegen zich ooit raken. Hartelijke groet, Marjolein Doesburg

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s