Een ontwikkelingsweg gaan

Dit is mijn eerste blog. Ik vind het spannend om online te gaan en heb me daarom ingeschreven voor een cursus over het bloggen. De eerste opdracht ontving ik vanmorgen vroeg: Publiceer vandaag een blog met het thema “Who I am and why I’m here.” Ik hoop dat je de tijd neemt kennis te maken.

Ik zie het leven als een tocht door onbekend terrein met allerlei ups en downs in het verschiet. Soms zijn de perspectieven fantastisch en lijkt alles te lukken. Dan weer versmalt de weg die je bewandelt en gaan bochten je uitzicht beperken. Als de duisternis je vervolgens overvalt, kunnen twijfels over je koers en zorgen over de toekomst je bekruipen. Zonder dat je er bewust voor koos, ben je afgedwaald. Het dal waarin je terechtkwam, lijkt geen uitweg meer te bieden. De Italiaanse dichter Dante Alighieri (1265 – 1321) begon zijn epos De goddelijke komedie met de beschrijving van wat wij tegenwoordig een midlifecrisis noemen. Halverwege zijn levensweg liep Dante vast. In een donker bos verdwaald, werd hij door wilde dieren belaagd. De prent die Gustave Doré van die situatie maakte, illustreert de angst en twijfel die Dante daar in die nacht van zijn ziel bekropen. Toch vormde deze crisis de opmaat voor de hemelreis die Dante in zijn epos beschrijft. Zijn tocht door hel en planetensferen lijkt pure fictie, totdat je je realiseert dat Dante met die sferen steeds ondeugden verbindt. Door die te overwinnen, voerde de weg omhoog.

gustave_dorc3a9_-_dante_alighieri_-_inferno_-_plate_1_28i_found_myself_within_a_forest_dark-29

De midlifecrisis overvalt ons onverwacht, in de kracht van ons leven. Het is een oproep om je op je waarden te bezinnen en het roer om te gooien. De toekomstbeelden en voornemens die je aan je innerlijke waarden ontleent, geven je de moed en kracht om je eigen ondeugden stap voor stap te overwinnen en je identiteit harmonisch gestalte te geven.

Een peripatos – de naam van mijn website – is een overdekte zuilengalerij naast een gebouw. Hier vind je beschutting tegen de felle middagzon, terwijl je tegelijkertijd alles wat zich daarbuiten afspeelt, kunt zien en horen. In het antieke Athene wandelden filosofen hier met hun leerlingen. Met wat fantasie kun je je voorstellen dat Aristoteles (384 – 322 BC) zijn leerlingen op een voorval wees en daar vragen over stelde. Hierdoor ontwikkelden zijn leerlingen opmerkzaamheid en leerden ze na te denken over hun gewaarwordingen Waarnemend en denkend gingen ze een ontwikkelingsweg die bij hun tijd paste.

Het centrale thema van de ontwikkelingsweg die wij tegenwoordig gaan, is de ontmoeting met het boze in onszelf en onze bereidheid onze ondeugden en gewoonten om te vormen. We krijgen onze vrijheid niet cadeau, maar verwerven haar stap voor stap, door ons al oefenend met innerlijke weerstanden uiteen te zetten. Doodgewone alledaagse ervaringen en de gevoelens, gedachten en wilsimpulsen die daarop aansluiten, vormen steeds het uitgangspunt. Je neemt daarmee bewust de leiding over de drie krachten van je ziel en vormt gaandeweg je gewoonten om.

Recente blogs over mijn worsteling met ondeugden en slechte gewoonten zijn Willen wat je wilt en Een vitale start van het jaar.

Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, bezinning, crises en conflicten, filosofie en antroposofie, gewoonteverandering, levenskunst, ontwikkeling en groei, waardengedreven handelen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een ontwikkelingsweg gaan

  1. Manon zegt:

    Prachtige naam gaf je aan jouw blog Annemarie! Ben vaak in Italië geweest, weet hoe het voelt om beschut tegen hitte of regen een stad als Bologna of Turijn te doorkruisen. Buiten zijn en toch een beetje binnen, terwijl je je wel in vrijheid kunt verplaatsen. Net een Sensing Journey 😉 Met groet, Manon

    Liked by 1 persoon

  2. Mooie blog over jou en je drijfveren. Ik herken veel van wat je schrijft over de zoektocht die onze ontwikkelingsweg is. Je naam kwam ik tegen in het tijdschrift AM juni 2017. Wat je schrijft over ontwikkelweg en je visie op het verbinden van binnen met buiten prikkelt me. Ook ik studeerde ooit in Delft. Ik schreef een boek over de menselijke ontwikkelingsweg: ‘Eigen koning worden. Zoektocht naar de alchemie van elke dag.’ Ofwel, hoe je door naar de dagelijkse dingen te kijken gouden vondsten kunt doen. Ik ga je volgen (via de social media), wie weet waar onze wegen zich ooit raken. Hartelijke groet, Marjolein Doesburg

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s