Een ontwikkelingsweg gaan

Dit is mijn eerste blog. Ik vind het spannend om online te gaan en heb me daarom ingeschreven voor een cursus over het bloggen. De eerste opdracht ontving ik vanmorgen vroeg: Publiceer vandaag een blog met het thema “Who I am and why I’m here.” Ik hoop dat je de tijd neemt kennis te maken.

Ik zie het leven als een tocht door onbekend terrein met allerlei ups en downs in het verschiet. Soms zijn de perspectieven fantastisch en lijkt alles te lukken. Dan weer versmalt de weg die je bewandelt en gaan bochten je uitzicht beperken. Als de duisternis je vervolgens overvalt, kunnen twijfels over je koers en zorgen over de toekomst je bekruipen. Zonder dat je er bewust voor koos, ben je afgedwaald. Het dal waarin je terechtkwam, lijkt geen uitweg meer te bieden. 

gustave_dorc3a9_-_dante_alighieri_-_inferno_-_plate_1_28i_found_myself_within_a_forest_dark-29

De Italiaanse dichter Dante Alighieri (1265 – 1321) begon zijn epos De goddelijke komedie met de beschrijving van wat wij tegenwoordig een midlifecrisis noemen. Halverwege zijn levensweg kwam hij in een donker woud terecht. Zonder het te merken, was hij van de rechte weg afgedwaald. In het dal waar hij zich nu bevond, bedreigden wilde dieren zijn leven. De prent die Gustave Doré van die situatie maakte, illustreert de gevoelens die Dante daar wellicht bekropen. De midlifecrisis overvalt ons onverwacht, in de kracht van ons leven. Het is een oproep om ons op onze waarden te bezinnen en het roer om te gooien. Voor Dante vormde die crisis de opmaat voor de hemelreis die hij in zijn boek beschrijft. Die tocht door de elementenrijken en planetensferen is voor ons pure fictie. Omdat ook anderen die tocht beschreven, was het indertijd wellicht een reële optie.

Crises hebben een dubbel karakter. Het tragische aspect ervan is dat er iets ouds verloren gaat. Het mooie ervan is dat ze juist daardoor ontwikkelingskansen biedt. De belangrijkste ontdekking die ik in een crisis deed, is het besef dat we na het sterven verder lopen. Onze tocht loopt niet dood, maar voert ons steeds opnieuw naar de aarde terug. Leven na leven, opdat we vrije en liefhebbende mensen worden. Via deze website wil ik de inzichten die ik aan die ervaring ontleende met anderen delen.

Peripatos, de naam van deze site, is de naam van de overdekte zuilengalerij naast een gebouw. Hier vind je beschutting tegen de felle middagzon, terwijl je tegelijkertijd alles wat zich buiten afspeelt, kunt zien en horen. In Athene filosofeerde Aristoteles (384 – 322 BC) met zijn leerlingen terwijl hij met hen door zo’n beschaduwde zuilengalerij wandelde. Met wat fantasie kun je je voorstellen dat hij hen op de gebeurtenissen wees die zich vlak voor hun ogen afspeelden en daar vragen over stelde. Hierdoor ontwikkelden ze een wakkere blik en leerden ze over hun waarnemingen na te denken. Ze gingen een ontwikkelingsweg die bij hun tijd paste.

Een vergelijkbare ontwikkelingsweg, maar met andere accenten kunnen wij in onze tijd gaan. Het centrale aspect van een actuele ontwikkelingsweg is de ontmoeting met het boze in onszelf en onze bereidheid dit om te vormen. Onze vrijheid krijgen we niet cadeau. We verwerven haar stap voor stap, door ons bewust met weerstand uiteen te zetten. Daar hoeven we niet lang naar te zoeken, want doodgewone alledaagse ervaringen en de gevoelens, gedachten en wilsimpulsen die daarop aansluiten, vormen steeds het uitgangspunt. Je neemt daarmee bewust de leiding over de drie krachten van je ziel.


Meer weten: Bewustzijnsontwikkeling en leiderschap gaan hand in hand. Beiden zijn het resultaat van een ontwikkelingsweg. Op mijn website belicht ik verschillende aspecten van het gaan van zo’n weg in deze tijd.
Iets doen: In de meeste blogs staan praktische tips of oefeningen.
Dit bericht werd geplaatst in bewustzijnsontwikkeling, filosofie en antroposofie, levenskunst, mythen en magie en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een ontwikkelingsweg gaan

  1. Manon zegt:

    Prachtige naam gaf je aan jouw blog Annemarie! Ben vaak in Italië geweest, weet hoe het voelt om beschut tegen hitte of regen een stad als Bologna of Turijn te doorkruisen. Buiten zijn en toch een beetje binnen, terwijl je je wel in vrijheid kunt verplaatsen. Net een Sensing Journey 😉 Met groet, Manon

    Liked by 1 persoon

  2. Mooie blog over jou en je drijfveren. Ik herken veel van wat je schrijft over de zoektocht die onze ontwikkelingsweg is. Je naam kwam ik tegen in het tijdschrift AM juni 2017. Wat je schrijft over ontwikkelweg en je visie op het verbinden van binnen met buiten prikkelt me. Ook ik studeerde ooit in Delft. Ik schreef een boek over de menselijke ontwikkelingsweg: ‘Eigen koning worden. Zoektocht naar de alchemie van elke dag.’ Ofwel, hoe je door naar de dagelijkse dingen te kijken gouden vondsten kunt doen. Ik ga je volgen (via de social media), wie weet waar onze wegen zich ooit raken. Hartelijke groet, Marjolein Doesburg

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s